امروز ۳۷ ساله شدم.
دچار قبض شدیدی شدهام و برای این روزها نگرانم.
نه ذرهای برای خودم. بیشتر برای کسانی که در حداقلها به سر میبرند و این محاصره اقتصادی بیشتر به آنها لطمه میزند. قلمم برای مصرف شخصی کلمات صرفهجویی میکند، مانند خودم که برای مصرف هر چیزی از آب و برق گرفته تا دیگر چیزها صرفهجویی میکنم.
از دیروز که به این روز عجیب فکر میکنم حقیقتا ذرهای احساس طلبکاری نه از کائنات و نه از اطرافیانم در خود احساس نمیکنم. با این که بهرهی من از دنیا متوسط بوده چه از منظر استعدادهای شخصی و چه از منظر برخورداریهای مادی خانوادگی اما حقیقتا احساس میکنم که بسیار برخوردار بودهام و هرچه طلب کردهام از خدای بر منتهای مطلب خود کامران شدم …
در این چند سال اخیر کوشیدهام که زکات این برخورداریهای فراوان را در حد بضاعت ادا کنم و امیدوارم در این راه نیز دوباره و مانند همیشه برخوردار باشم.
از همه کسانی امروز به من اظهار لطف کردهاند، سپاسگزارم
