گفتگو تنها راه نجات

دیشب در حین خوش‌وبش با آیین بهم گفت (یکی از هم‌مهدیهایش) او را اذیت می‌کند – معمولا منظور او دقیقا این نیست و الا هم‌مهدیهایش از خودش هم معصومترند – قبل از این که زبانم از عقلم دستور بگیرد به او گفتم من مطمئنم تو می‌توانی از خودت دفاع کنی و او با نگاهی عاقل اندر سفیه پاسخ داد که نه! باید با هم صحبت کنیم!
فرق من با او این است که من عقلا و به تجربه گفتگو را بهترین راه‌حل و تفاوت آدمی با دیگر موجودات یافته‌ام ولی او از کودکی در حضور شخصیت بالغم این مکنونات عقلیم را که حاصل تجربه است را به عنوان تنها راه‌کار شنیده و خدا رو شکر به جان او نشسته و پذیرفته است (انشالله). در بزنگاه اگر عقل من افسارم را مهار کند می‌توانم از این راه نجات استفاده کنم اما او آموخته و تربیت شده که این اولین انتخاب است.
اگر نسل بعدی گفتگو را جایگزین خیلی از رفتارهای احساسی ما کند روزگاران بهتری را نصیب خواهد برد، اطمینان دارم. چقدر ما به گفتگو احتیاج داریم، چقدر!