روتینی که حتی مرگ تغییرش نمی‌دهد!

اتفاقات امروز و لحظه‌ی مرزی که ناگهان آن را تجربه کردم دوباره این سوال را در من پررنگ کرد تا صادقانه از خودم بپرسم که اگر امروز آخرین روز زندگیم بود آیا تغییری در روتین آن اتفاق می‌افتاد؟ وقتی داشتم برای به کار افتادن داروی هسته‌ای پیاده می‌رفتم تا ناهار دیرهنگام را همبرگر در نشاط بخورم به این فکر می‌کردم چقدر بد است که نباید برای این اسکن نوشابه بخورم و این لذت به نقطه اوج خود نمی‌رسد، به پاسخ این سوال می‌پردازم: که نه قطعا!! مثل همیشه صبح که به سر کار می‌رفتم مانند همه‌ی این ۲۲ سال همه‌ی تلاشم را می‌کردم که بهترین خودم باشم حتی اگر هیچکس متوجه آن نشود یا اعتنایی نکند حتی اگر به این دریافتی راضی باشم یا نباشم. در این راه ممکن بود با برخی از همکارانم بدخلق بشوم اما ملالی نیست، بعدا ممنونم خواهم بود. اخلاقی بودن با خوش‌اخلاق بودن دو چیز است و دستکم من هنوز منتور خوش‌اخلاق بودن را فرا نگرفتم! شب اگر توانی مانده بود پیاده به خانه می‌رفتم والا از سعیده تقاضا می‌کردم به دنبالم بیاید. به خانه که می‌رسیدم بعد از ۲۰ دقیقه استراحت، بسته به حالم یا کتاب می‌خواندم یا با سعیده فصل سوم سریال تاج را دنبال می‌کردم و حتما میوه‌ای محبوب این فصل من، انار، هم می‌خوردم. در همان حین یا بعد از آن با آیین فرفره انفجاری یا شطرنج بازی می‌کردیم. حتما همدیگر را الکی صدا می‌کردیم و در گفتن «دوست دارم» از هم سبقت می‌گرفتیم. از حدود یازده دوازده ریلکس می‌کردم چند جمله‌ای با سعیده درباره‌ی آمین که دیگر اندازه یک هندوانه شده حرف می‌زدیم، بعد اتفاقات روز را دوره می‌کردم و خودم را ارزیابی می‌کردم و جانم را تسلی می‌دادم که مجبوری این بار تفرد را به تنهایی به دوش بکشی و تدریجا آماده‌ی خوابی که هیچ‌وقت عمیق نیست می‌شدم. نه اینکه به سبک دیگری از زندگی که اینقدر پر دردسر نیست فکر نکرده‌باشم! من حداقل ۱۰ سال است زندگی رواقی را بلدم ولی این سبک زندگی مجاهدانه را دوست دارم. نمیدانم نعیم اینجا و اکنون که همیشه کوشیده بهترین هرجا باشد از او این نعیم را ساخته یا بلعکس! من نمی‌توانم حتی به ۱۸ راضی باشم! این سبک زندگی ارزشش را داشته! لااقل برای من. من عمیقأ شیفته این نعیم هستم! یک خود شیفته‌ی واقعی! چه فردا آخرین روز زندگیم باشد چه همان ۸۸ سالگی!