نه دچار خودکمبینی فرهنگی هستم و نه از یک ویدئوی یک دقیقهای میخواهم قضاوتی در بینقص بودن آنها یا نقصدار بودن خودمان کنم اما در فرهنگ ما #رقابت و از میدان به در کردن دیگری پارادایم غالب است برای اثبات این فرهنگ فقط کافی است چند متر رانندگی کنید و به سر چهاراه برسید. به عنوان کسی که در رقابت معمولا برنده بوده است عرض میکنم نه از سر خشم باختهای پیاپی که چقدر در فرهنگ ما جای این رویکرد خالی است. کاش ما نیز برای پیروزی دیگری صمیمانه کمی کوشش میکردیم ولو در حد تشویق و دست زدن. کاش همه مجبور نبودیم در یکی دو میدان محدود با دیگران رقابت کنیم و وقتی از موفقیت در این میادین به دلیل تواناییهای که میدانی برای عرضهی آنها نیست ناامید میشدیم از شکست دیگران احساس موفقیت نمیکردیم. قریب به اتفاق مدیرانی که میشناسم تنها شیوهی مدیریتی که بلد بودند همین رقابت افکندن میان نیروهایشان است نه مثلا تعیین شاخصهای کلیدی و مقایسه هر کس با آن یا شیوههای دیگر. نمیخواهد جهان را تغییر دهیم! از امروز از مقایسه بچههایمان با بچههای دیگر دست برداریم. این بزرگترین کاری است که میتوانیم انجام دهیم.
در دو یادداشت با عنوانهای رقابت یا اصالت؟ مساله این است! و دستپخت نظامآموزشی ما به موضوع رقابت پرداختهام.
در این چند یادداشت پیشنهاد خود را برای تربیت کودکان و فرزندپروری دادهام:
