اضطراب‌هایی که هست ولی دیگر نیست!

ریش سپیدم در این سلفی توجهم را جلب کرد.
پرگشودم به فروردین سال گذشته در همین جغرافیا و اضطراب‌هایی که در پناه باری‌تعالی همه به تدریج محو شد. چقدر سال گذشته در کنار مثنوى عمیق‌تر شدم. جهان‌بینم چقدر تغییر کرد. بسیاری از واژه‌های مستعمل چون عتیقه‌ای دیریافت دوباره به دایره‌ی واژگانیم با معنایی ژرف بازگشت. آرزوهای دیرینه‌ام دقیقاً زمانی برآورده شد که گمان نمی‌بردم! غیرت الهی به معنای پنهان کردن چیزهای ارزشمند در جایی که اغیار گمان نمی‌برند را از اعماق وجود درک می‌کنم! البته بی‌ادعای دست‌یافتن به هله‌پوکی از این گنجینه! سال گذشته در عین سخت‌ترین سال بهترین و عمیق‌ترین سال زندگیم از منظر معرفت به جهان بود. امسال چه تقدیری مرا تعقیب خواهد کرد؟ به تعبیر رواقی‌گری چه فرقی می‌کند!؟