فرهنگ عذرخواهی‌کردن

همیشه کوشیده‌ام حتی یک دقیقه و در بدترین حالت روبروی پل منزل کسی پارک نکنم به جز یک بار که عجله داشتم برای برداشتن پسر از مهدکودک و چند لحظه برای همسایه مهد مشکل ایجاد کردم. وقتی بنده خدا به من انتقاد کرد سریع جابجا کردم اما زبانم برای عذرخواهی قفل شده بود! با همه‌ی ادعاهایی که برای سهل بودن عذرخواهی از اشتباهاتم دارم و این ادعا می‌تواند کم‌وبیش به گواهی همکارانم برسد اما بعد از این اتفاق متوجه موارد دیگر شدم که کم هم نبودند. فرهنگ عذرخواهی در میان ما اصلا و ابدا جاری و ساری نیست نه در رفتار روزمره مان با هم، نه با همکارانشان و نه حتی با مشتریانمان. توصیه‌ای می‌خواندم با این مضمون که دست‌کم هفته‌ای یکبار از بچه‌هایتان عذرخواهی کنید تا بیاموزند که ما بی‌نقص نیستیم و عذرخواهی کردن نه تنها نقص نیست بلکه کمال است. پی‌نوشت: عذرخواهی رییس هلال احمر می‌تواند آغازی برای توجه به این فرهنگ باشد که باید از خود ما شروع شود تا نسل بعد مسوولین ما به گونه‌ای که اکثرا هستند نباشند.