کارآفرین محترم آیا اطمینان دارید که این کسبوکار و توسعه آن، حال شما را بهتر می کند؟
کسی که اندک آشنایی با #روانکاوی داشته باشد می داند که #من (#ایگو) همواره از این سنخ سوالات #اجتناب می کند! اگر به کلنجار دائمی #من (#ایگو) و #خود (#سلف) به تقریری که پیروان یونگ بیان می کنند باور داشته باشیم این مناطق، مناطق ممنوعه ای است که ورود به آنها، چه برای سائل و چه برای مسئول بدون هزینه نیست! اما در کسوت مشاور و به حکم وظیفه، وقتی از هر کدام از #کارآفرینان مخاطب خود این سئوال پر ریسک و سهمگین را پرسیده ام، برق تعجب را در چشمان ناخرسند آنها دیده ام! معمولا در ادامه، همراه با شوکی که برای حداقل چند دقیقه برای آنها در مواجه با این پرسش پدید آمده، کوشیده ام توضیح دهم که حقیقتاً این سئوال تلخ اما مهم، به سان دارویی شفابخش، اگر ده ها سال قبل از کثیری از بزرگترین #کارآفرینان اینجا و اکنون #کسبوکار پرسید می شد، شاید تلخکامی مزمنی که سالها با آن دست و پنجه نرم می کنند و بسیاری با همان روی در نقاب خاک می کشند، شیرینیهای موفقیت های رشک برانگیزی که ناظران را مبهوت می کند، را تباه نمی نمود!
این جمله بارها در اذهان ابر قهرمانانی که قله های محیرالعقول #کسبوکار را فتح کرده اند عبور می کند که: ((چرا بسیاری از آرزوها، اهداف، چشم اندازها و … در نقطه ای که محقق می شود، #پوچ می شود!؟)) کاویدن عمیق، صادقانه و در عین حال بی رحمانه این #برانگیزاننده ها که برای تحقق شان جوانی و بهترین لحظات عمرمان صرف شده است هر وجدان بیداری را به این مهم رهنمون می کند که اگر پس پشت کوشش های شبانه روزی ما #معنایی نهفته نباشد پس از تحقق دست نیافتنی ترین آمال، سئوال پر رنگ ((که چی؟!)) همه آن را به سادگی به خاکستر تبدیل می کند. مشوق هایی که در پی آنها هر چیزی به جز تحقق #خود_حقیقی قرار دارد به #پوچی خواهد انجامید و اتفاقا این #پوچی دقیقا بعد از #موفقیت قرار دارد. تقدیر محتوم هر کوششگر خستگی ناپذیر به چهار صورت محتوم است:
او یا معنایی برای کسب و کار خود داشته و یا در طول راه یافته و یا بلافاصله بعد از تحقق نقطه اوج سقوط کرده یا خواهد نمود.