تراوای اینجا و اکنون ما
وقتی ارتش فاتح و مغرور آلمان در سپتامبر ۱۹۴۱ به #استالینگراد (#سنپیترزبورگ فعلی) رسید اطمینان داشت که ظرف مدت بسیار کوتاهی آن را تصرف خواهد کرد اما ۹۰۰ روز فشار و محاصره لشکری که چندین کشور بزرگ را در مدت کوتاهی تصرف کرده بود در مقابل شجاعت و از خودگذشتگی مردم و ارتش شوروی سابق و البته شرایط جوی کار به جایی نبرد و علاوه بر آن نتیجه جنگ جهانی را نیز مغلوبه کرد.
امپراطوری ژاپن که پس از فتح کره و چین و … با تبختر فراوان به آمریکا نیز حمله کرده و حاضر به آتشبست حتی پس از زمینگیر شدن آلمان، متحد خود نمیشد پس از اولین و مرگبارترین اقدام بشری یعنی بمباران اتمی هیروشیما که ظرف چند ثانیه صد هزار نفر را کشتار کرد و به تبعات خود تا دهها سال ادامه داد، مجبور به تسلیم شد. با تصویری که امروز از ژاپن داریم این روحیه کشورگشایی قطعا بسیار سخت باور میشود اما ژاپن قبل و بعد این اتفاق از هیچ منظری شباهتی به هم ندارند اگرچه تصویر ایالات متحده تغییر چندانی نکرده است!
سرنوشت ما شبیه کهنالگوها، میتواند تکراری از این اتفاقها باشد. یونانیان پس از ده سال محاصره تروا نتوانستند آن را به تصاحب درآورند. کسی پیشنهاد داد تا اسب چوبین میانتهی بسازند و برخی از بزرگترین مبارزانشان را در آن مخفی کنند و آن را در کرانه تراوا رها کنند. علیرغم اختلاف میان اهالی تراوا بالاخره این اسب به داخل شهر آورده شد. جنگویان یونانی در دل شب از شکم اسب بیرون آمدند، دروازهها را گشودند و شهر را تصرف کردند. اسب تراوای ترسناک درون شهر ما، بیاعتمادی به شماری از مسوولینی است که رطب خورده منع رطب میکنند. کاش کسی در میان ما بود که اگر میگفت که لازم است به جای سه وعده غذا، دو وعده غذا بخوریم چون باور داشتیم که خود او و خانوادهاش مدتهاست که روزانه یک وعده غذا میخورند لجمان درنمیآمد. اینکه این ادراک چه حدسی از حقیقت دارد موضوعی است و این ناباوری قطعا چیز خطرناکی است که به این سادگیها قابل تغییر نیست و ناخودآگاه بخشی از این وندالیسم لجامگسیخته در ما را رقم میزند.
اما شاید کسی نفهمد که شما لامپهای خانه یا محل کارتان را کمتر از قبل روشنکردید یا تعداد دفعات حمام را چقدر کم کردید یا در خوردن و آشامیدن امساک میکنید اما تا به این امور مشتغلید، هنوز انسانید. همیشه موجوداتی بودهاند که از بدبختی دیگران ثروت اندوختهاند. به قول مسیح هرکس از اندوخته خودش میبخشد!