چند روز پیش تعدیل ۱۷۴ نفر از پرسنل #دیجی_کالا حسابی خبر ساز شد. در لینکدین، ذیل متن دوستی در حواشی این خبر، کامنتی با این مضمون گذاشتم که اگر این اتفاق در #ژاپن افتاده بود احتمالا پرسنل به صورت خودجوش پیشنهاد میدادند که میزانی که قرار است با این تعدیل صرفهجویی شود تا رفع مشکل، به نسبت از حقوق همهی آنها کم شود ولی کسی تعدیل نشود! شاید به دلیل همین روحیه #جمع_گرایی است که استخدام در ژاپن دایم است. در پاسخ به دوست دیگری نوشتم که متاسفانه فرهنگ ما نه شبیه غربیها بر #تفرد استوار است و نه شبیه شرقیها بر جمعگرایی.
تشخیص این روزهایم این است که با هر یک نفری که به خیل بیکاران ملحق میشود، جامعه بیشتر به خطر میافتد. حتی اگر در اخلاق #فضیلتگرا نیز نباشیم و دغدغهمان به جای #دیگری فقط منافع خود و اطرافیانمان هم باشد یا به تعبیر دقیقتر #فایدهگرا باشیم، یادمان باشد با بیتفاوتی به کسانی که از کشتی پیاده میشوند! به ظاهر منافعمان را حفظ میکنیم و خطر را از خود دور میکنیم. جمعیت کثیری از هموطنان ما حتی اگر کار داشته باشند با حداقلحقوق، حتی از پس نیمی از مخارج ماهانهشان بر نمیآیند چه برسد به اینکه بیکار باشند. حتی اگر پورشه سوار شویم و تا دهها نسل بعد ما با هر اتفاقی که بیافتد دغدغهای برای امرار معاش نداشته باشند اما همینکه در فاصله باز و بستهشدن درب پارکینگ، نگران حمله کسی باشیم یا هراس این را داشته باشیم که بچهمان در راه مدرسه دزدیده نشود یا دهها ترس دیگر، طبیعتا روی خوشی را نمیبینیم. #رفاه مفهومی اجتماعی است نه فردی! در هر مقامی که هستیم، چه مالک کسبوکار، چه مدیر چه همکار و چه حتی به عنوان یک شهروند ساده برایخودمان هم که شده است باید به فکر دیگری باشیم و به او رحم کنیم و در هر تصمیم و هر اتفاق، دیگری را مدنظر داشته باشیم! و برای یک بار هم که شده این کار را از خودمان شروع کنیم!
پینوشت:
(۱) اشتباه نشود! این یادداشت به معنای رفع مسوولیت از دولت نیست! به معنای ناامیدی از آنهاست!
(۲) اگر با بالارفتن قیمت دلار یا هرچیز دیگر که مخفی یا احتکار کردهایم سود خود را محاسبه میکنیم ما هم یک اختلاسگر کوچک هستیم! فرصتش را نداشتیم و الا ما هم بیش از اینها به جیب میزدیم، پس کسی را ملامت نکنیم!
(۳) اولیور پری: ((من دشمن را ملاقات کردم! او خود ما بودیم!!))
