سیوهشت سالگی
هشتم تیر است و من سی و هشت ساله شدم.
خود را مسافر کشتیای میدانم که غرق شده بود و در آخرین لحظه رفتن، حیات بخشیدنش. زندگی میتوانست اینقدر نباشد و من سنگی در کنار برکهای یا علفی کنار مزبلهای باشم اما
((به هیات ِ ((ما)) زاده شدم، به هیات ِ پر شکوه انسان
تا شریطهی ِ خود را باز بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ خویش معنا دهم، که کارستانی از این دست. انسان زاده شدن تجسد ِ وظیفه بود. توان ِ دوست داشتن و دوست داشته شدن، توان ِ شنفتن، توان ِ دیدن و گفتن، توان ِ اندوهگین و شادمان شدن، توان ِ خندیدن به وسعت ِ دل، توان ِ گریستن از سویدای ِ جان، توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شکوهناک ِ فروتنی، توان ِ جلیل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت و توان ِ غم ناک ِ تحمل ِ تنهایی)) چگونه میتوانم از این همه نعمت رایگان جز شاد و شاکر بودن وضعیت دیگری داشته باشم.
و من ((رقصان می گذرم از آستانه ی ِ اجبار
شادمانه و شاکر … .)) نمیدانم کی بانگ بر خواهد خواست که وقت رفتن است اما بر قبرم این ابیات شاملو را بنگارید که: ((فرصت کوتاه بود و سفر جان کاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت
به جان منت پذیرم و حق گزارم!))
پینوشت: آنچه در پرانتز آمد از شعر ((در آستانه)) #احمد_شاملو به اشارت #سروش_دباغ، وام گرفتم و مرا به نیکی از نوشتن بینیاز نمود.
به قوت تحت تاثیر این ویدیو با عنوان یک دقیقه از دو سلبریتی که زندگی مرا در فاصله دو دهه تغییر دادند. هستم.